Odmawiając różaniec sercem, przekonamy się, że Boże Miłosierdzie często przychodzi przez ludzkie serce, także nasze serce! Nie skupiajmy się więc na ilości odmówionych różańców, czy na obowiązku odmawiania różańca, ale wróćmy do źródła dobrej modlitwy, którym jest nasze serce. Bo różaniec nie jest modlitwą ust, ale modlitwą serca!
Ta ewangeliczna scena ukazuje nam, że tak jak Jezus uciszył burzę w jeziorze, tak potrafi uciszyć każdą „burzę” i pomóc w rozwiązaniu każdego problemu, z którym człowiek musi się zmierzyć. W obecności Jezusa uciszają się największe życiowe huragany. W obecności Jezusa człowiek odczuwa spokój, chociaż dookoła szaleją groźne wichury. Obecność Jezusa w naszej codzienności, zapewnia bezpieczeństwo, spokój, pociechę...
„Do każdego więc, który się przyzna do Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie. Lecz kto się Mnie zaprze przed ludźmi, tego zaprę się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie”. Te słowa kieruje dzisiaj do nas swoich uczniów nasz Nauczyciel Chrystus Pan, oczekując od nas, że będziemy na co dzień odważnymi świadkami Jego i Jego Ewangelii.
Św. Antoni przeniknięty Bożą miłością, której doświadczał na codziennej modlitwie i na Eucharystii, zapatrzony w Jezusa i zakochany w Jezusie, adorujący Jezusa w betlejemskim żłóbku i na Golgocie, ukazuje nam, współczesnym uczniom Jezusa, w jakim kierunku powinna iść odnowa chrześcijańskiego życia i odnowa całego świętego Chrystusowego Kościoła. Ta odnowa nie może dokonać się inaczej jak przez modlitwę i życie Ewangelią!
Obecny rok 2026 to w całym Kościele Rok św. Franciszka z Asyżu ogłoszony przez papieża Leona XIV na pamiątkę 800.lecia śmierci św. Franciszka z Asyża, a także Jubileusz 200.lecia Stowarzyszenie Żywy Różaniec, założonego przez bł. Paulinę Jaricot, która bardzo pragnęła „uczynić różaniec modlitwą wszystkich”, bo jak sama mówiła „wszystkie dobra przyszły do mnie przez różaniec”.
Nie ulega wątpliwości, że dzisiaj także w Polsce, bardzo potrzeba odważnych ludzi różańca, ludzi gorliwych i wiernych codziennej modlitwie. Bardzo potrzeba wspólnot i rodzin modlących się wspólnie, w tym także ludzi młodych i dzieci. Obecnie Stowarzyszenie Żywego Różańca to potężna armia ludzi na całym świecie (w Polsce ok. 2,5 miliona osób), którzy każdego dnia rozważając tajemnice różańca, wspierają modlitwą intencje wskazane przez Ojca Świętego, obejmujące aktualne potrzeby Kościoła i świata
Każdy pragnie być w życiu kochanym. Najczęściej i najbardziej człowiek doświadcza miłości właśnie od Matki. Matka to pierwsza osoba, którą spotkaliśmy na drodze naszego życia. Od samego początku była zatroskana o nasze życie i o naszą przyszłość. Od początku dała nam swoją miłość, czas, siły i serce. Mimo nieraz matczynego niepokoju i lęku, oddawała nam każdego dnia całą siebie...
Trwanie na modlitwie nie tylko umacnia naszą wiarę, nadzieję i miłość, ale też buduje Chrystusowy Kościół. To od modlitwy członków Kościoła, od otwarcia się na Dar Ducha Świętego, będzie zależało życie i oblicze Kościoła.
O powołaniu kapłańskim, można powiedzieć, że jest to zawsze osobiste i szczególnego rodzaju zaprzyjaźnienie się z Chrystusem. Św. Jan Paweł II, napisał, że kapłaństwo to „dar i tajemnica”. Św. Jan Maria Vianney, który był wzorem gorliwości kapłańskiej, podkreślił że „Kapłaństwo to miłość Serca Jezusowego”. A więc kapłaństwo to MIŁOŚĆ! Serce kapłana to serce, które kocha...
Założycielka Żywego Różańca, bł. Paulina Jaricot: „ Co do mnie, o modlitwie różańcowej mogłabym powiedzieć, że wszystkie dobra przyszły do mnie przez różaniec… Przez różaniec zrozumiałam, że upokorzenie serca i modlitwa oparte na ufności pokładanej w zasługach Syna Bożego, to jedyne sposoby, żeby w jakiejś duszy zaprowadzić królestwo pokoju.
565 lat franciszkanów
we Wschowie
We Wschowie początki fundacji franciszkańskiej sięgają roku 1457, kiedy to mieszczanie i magistrat królewskiego miasta Wschowy, ofiarowali bernardynom teren pod budowę kościoła i klasztoru. W 1462 r. z ofiar mieszczan i okolicznej szlachty zbudowano kościół i klasztor pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu i św. Bernardyna ze Sieny. Klasztor początkowo należał do prowincji czesko-austriackiej.
W roku 1467 wszedł w skład nowo powstałej polskiej prowincji obserwantów. W latach 1456 – 1558, klasztor pomyślnie się rozwijał, a zakonnicy prowadzili bez większych przeszkód swoją działalność duszpasterską.
Czytaj dalej na temat historii klasztoru
800 lat zakonu
1W 1209 roku św. Franciszek z Asyżu założył nowy zakon w Kościele. Siebie i swoich towarzyszy nazywał braćmi mniejszymi (łac. fratres minores) - chciał przez to podkreślić, że ich życie ma polegać nie na wywyższaniu się, ale na świadomym wyborze małości (łac. minoritas), uniżoności.
2Do takiej postawy zachęcał Chrystus w Ewangelii, a Franciszek nakazał w regule praktykować życie w ubóstwie i uniżeniu. Pierwszych zakonników nazywano Pokutnikami z Asyżu, dopiero później przyjęła się nazwa franciszkanie (od imienia św. Franciszka). Do XV wieku istniał jeden zakon franciszkański.
3W wyniku uwarunkowań na tle kulturowym, historycznym, geograficznym oraz na skutek różnic w praktycznym stosowaniu reguły, w XV i XVI w. wyłoniły się istniejące do dzisiaj trzy niezależne zakony franciszkańskie: Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych, Zakon Braci Mniejszych i Zakon Braci Mniejszych Kapucynów.
Kontakt
Dom Zakonny we Wschowie
Prowincji św. Franciszka z Asyżu Zakonu Braci Mniejszych - Franciszkanów w Polsce
ul. Klasztorna 2
67-400 Wschowa
+48 65 540 73 45
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
Nr rachunku bankowego: 69 1020 3088 0000 8402 0151 5667
Modlitwa do świętego Michała Archanioła
Święty Michale Archaniele! Wspomagaj nas w walce, a przeciw niegodziwości i zasadzkom złego ducha bądź naszą obroną. Oby go Bóg pogromić raczył, pokornie o to prosimy, a Ty Wodzu niebieskich zastępów, szatana i inne duchy złe, które na zgubę dusz ludzkich po tym świecie krążą, mocą Bożą strąć do piekła. Amen
 |
Dom Zakonny we Wschowie |
